Nagdaan na naman ang ilang buwan pero nasaan ka na. Akala ko dumating ka na. Nandito lang ako naghihintay. Umaasa na darating ka balang araw. Bagama’t sadyang malupit yata ang tadhana, bigo pa rin akong makilala ka. Nandito ulit ako, nakaupo sa damuhan,  nakatingala sa bituin, nagtatanong kung kailan ka darating.  

Malamig na ang simo’y ng hangin. Malapit na nanaman ang pasko, sana lang magkita na tayo para hindi na malamig ang pakiramdam ko. Nakakalungkot nanaman sigurong pakinggan ang kantang Pasko Na Sinta Ko. Kailan kaya darating ‘yong panahon na makapiling na kita tuwing sasapit ang pasko.

Do you know what really sucks?! It is when you want to ask that one simple question BUT your heart is way too scared of the answer… *sigh*

“Nasaan ka na? Nakita kita kagabi pero hindi kita nakilala.”

“Huh? Ako ba kinakausap mo?”

“Oo ikaw nga.”

“Ah sorry ha, hindi ko napansin eh.”

“Ang ganda mo pala.”

“Ganyan naman kayong mga lalake eh, magaling mambola. Pa’no mo nalaman na ako?”

“Hindi ko alam. Nararamdaman ko lang na ikaw.”

“Hindi ba malabo ‘yon? Paano kung hindi naman pala ako.”

“Mahirap maipaliwanag eh, malakas lang ang paniniwala kong ikaw ‘yon. Basta hihintayin kita. Nandito lang ako lagi.”

“Narinig ko na yan dati, may sinabihan ka na yan noh?”

“‘Wag ka naman ganyan, nahihirapan na nga ako eh.”

“Sige. Pero paano kung kilala mo pala ako tapos magugulat ka na lang na ako pala ‘yon?”

“Iniisip ko rin ‘yon, kung ganun man sana marealize kong ikaw nga ‘yon.”

“Eh paano kung hindi ako darating?”

“Sana naman huwag, malulungkot ako at hindi magiging kumpleto pagkataon.”

“Ang seryoso mo naman. ‘Wag ka mag-alala darating ako sa tamang panahon.”

“Maghihintay ako pangako. Sige madaling araw na matutulog na ako – sana dalawin mo ako ulet kahit sa panaginip lang.”